قلب هایی به وسعت دنیا

روزگاري مريد و مرشدي خردمند در سفر بودند.

در يکي از سفر هايشان در بياباني گم شدند و تا آمدند راهي پيدا کنند شب فرا رسيد.

نا گهان از دور نوري ديدند و با شتاب سمت آن رفتند.

ديدند زني در چادر محقري با چند فرزند خود زندگي مي کند.

آن ها آن شب را مهمان او شدند. و او نيز از شير تنها بزي که داشت به آن ها داد تا گرسنگي راه بدر کنند.

روز بعد مريد و مرشد از زن تشکر کردند و به راه خود ادامه دادند.

هوا بدجورى توفانى بود و آن پسر و دختر كوچولو حسابى مچاله شده بودند. هر دو لباس هاى كهنه و گشادى به تن داشتند و پشت در خانه مى لرزيدند.

پسرك پرسيد:«ببخشين خانم! شما كاغذ باطله دارين»
كاغذ باطله نداشتم و وضع مالى خودمان هم چنگى به دل نمى زد و نمى توانستم به آنها كمك كنم.

مى خواستم يك جورى از سر خودم بازشان كنم كه چشمم به پاهاى كوچك آنها افتاد كه توى دمپايى هاى كهنه كوچكشان قرمز شده بود.

گفتم: «بيايين تو يه فنجون شيركاكائوى گرم براتون درست كنم.»

آنها را داخل آشپزخانه بردم و كنار بخارى نشاندم تا پاهايشان را گرم كنند.

بعد يك فنجان شيركاكائو و كمى نان برشته و مربا به آنها دادم و مشغول كار خودم شدم.

زير چشمى ديدم كه دختر كوچولو فنجان خالى را در دستش گرفت و خيره به آن نگاه كرد.

بعد پرسيد:

گاو ما ما می کرد

گوسفند بع بع می کرد

سگ واق واق می کرد

و همه با هم فریاد می زدند حسنک کجایی

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود.

حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید.

او به شهر رفته

......